Dlaczego lepiej nam z Luną?

Kilka dni temu minęło nam równiutkie dwa lata z Lunką. Post pisany na podsumowanie pierwszego roku pamiętam, jakbym go pisała wczoraj, a tu proszę kolejny rok za nami. Nawet nie wiem kiedy minął, pewnie dlatego że był to naprawdę intensywny dla nas wszystkich czas. W naszym wspólnym życiu z Lunką nie wydarzyło się nic bardzo spektakularnego. Ot trochę zajęć pod okiem specjalistów, kolejne wspólne wakacje, pierwsze dwa dni bez niej kiedy na czas naszego ślubu była pod opieką cioci (dzięki Karola! :*), kilka wspólnych wschodów słońca, trochę kilometrów po Bieszczadach i okolicznych lasach, nowe straszki i pokonanie kilku innych. Po prostu zwykłe życie z psem.

No właśnie.

Życie z psem….

W tym kolejnym roku z Luną uświadomiłam sobie, że życie z nią jest totalnie lepsze od życia bez niej. Kiedy zdecydowaliśmy się na jej adopcję sporo osób odradzało nam ten pomysł. Jednym z głównych i najczęściej powtarzających się powodów był JESTEŚCIE MŁODZI, NIE WYSZALEJECIE SIĘ. Długo sobie rozkminiałam sens tych słów. Młodzi jesteśmy- owszem, piesek nie sprawi, że się nagle postarzejemy, a co do „wyszalenia się” to już dawno chyba stwierdziłam, że czasy imprez do rana, pomarańczowych glanów i wstydzenia się, bo spędziłam piątek w domu mam już daaaawno za sobą. Minęły chyba razem z młodzieńczym trądzikiem, a uwierzcie borykałam się z nim długo, więc czasu na imprezowanie też miałam mnóstwo ;). Zatem, co takiego zmieniło się w naszym życiu odkąd pojawiła się Luna i dlaczego uważamy, że teraz nam lepiej?

Zobaczyliśmy dzięki niej więcej miejsc, niż przez całe dotychczasowe życie. I tu naprawdę serio piszę. Życie ze strachliwym psem w mieście prowokuje do wymyślania naprawdę kreatywnego spędzania czasu w weekendy i dni wolne, żeby wynagrodzić nudne i stresujące spacery po mieście. Ilość kilometrów, jakie zrobiliśmy w miejscach totalnie oddalonych od miejskiego zgiełku naprawdę totalnie dobrze zrobiły nam na mózgi. Jak to mówią, co się raz zobaczyło, to się już nie odzobaczy i w tym przypadku chwała za to. Jestem na sto procent pewna, że bez Luny nie zobaczylibyśmy nawet połowy tych pięknych miejsc, które już z nią zwiedziliśmy. Nie żebyśmy wcześniej nigdzie nie wyjeżdżali, ale było to raczej sporadyczne, bo wydawało nam się, że spanie do południa i leżenie pod kocem przez cały weekend jest spoko. Owszem jest spoko, ale tylko raz na jakiś czas. Zdecydowanie bardziej spoko jest odkrywanie nowych super miejsc. Nie marnujemy już czasu na „bo mamy kaca”, na „bo nie chce nam się”, na „bo jutro”. Złapaliśmy złoty środek na czas lenia i czas aktywny i to jedna z fajniejszych rzeczy, jakiej się nauczyliśmy odkąd mamy psa.

Poznaliśmy mnóstwo nowych ludzi. Czy to na zwykłych spacerach, czy dzięki facebookowym grupom i blogom. Kilka z tych osób śmiało mogę nazwać przyjaciółmi, a to jak wiadomo kolejny życiowy wygryw.

Zaczęliśmy prowadzić blog. prawieowczarkowe.pl znacie prawda? 😉 Napisałam „zaczęliśmy”, bo mimo że to ja się tu słownie najbardziej produkuję, to bez Szymona i tak by nie istniał. Dzięki niemu blog tak wygląda i funkcjonuje sprawnie. Bardzo lubię pisać tego bloga. Nie dopadła mnie i mam nadzieję, że nigdy nie dopadnie blogerska spina, wyścig na użytkowników, czy nieprzespane noce, bo statystyki mnie nie zadowalają. Wiadomo, każdy kto coś tworzy ma nadzieję na jak największe grono odbiorców i ja oczywiście też, ale póki co cieszy mnie każdy odzew od Was, każdy komentarz i każdy lajk. Jeśli post przeczyta 20 osób, to nie płaczę, że tak mało, tylko cieszę się, jak głupia, że to właśnie tym dwudziestu osobom się chciało. Mam nadzieję, że tak właśnie zostanie.

Wiemy, jak to jest ryczeć z bezsilności i cieszyć się, jak dzieci. Jeśli śledzicie bloga, czy fanpage zapewne wiecie, że Lunka nie jest najłatwiejszym psem, a niestety problemy jakie z nią mamy to dla nas kompletna nowość i coś czego nie wzięliśmy pod uwagę decydując się na życie z nią. Lubię jednak wychodzić z założenia, że życie rzuca nam pod nogi tylko takie kłody, jakie damy radę wszyscy przeskoczyć. Lekcja cierpliwości i pokory, jaką od dwóch lat odbywamy z Luną to naprawdę niesamowite doświadczenie.

Doceniamy czas spędzony razem. Zupełnie bez żalu zamieniłam całonocne weekendowe imprezy na leniwe wieczory pod kocem z dobrym piwkiem, ciekawym serialem i rodziną u boku. Oczywiście uwielbiamy spędzać czas z przyjaciółmi, ale dopiero teraz naprawdę doceniamy, co to znaczy być po prostu razem. Ta psia radość, kiedy wracamy do domu, wyścigi, kto pierwszy zajmie najlepszą miejscówkę na łóżku i totalnie przedłużone poranki, bo piesek potrzebuje się poprzytulać…B E Z C E N N E .

I mogłabym tak wymieniać bez końca. Adopcja Lunki wywróciła nam życie do góry nogami, a znajomi śmieją się, że totalnie zeszliśmy na psy. I mają sto procent racji. Brzmi to ckliwie i słodziutko, jak pączek z czekoladą, ale naprawdę nie wyobrażamy sobie już nas bez psa. Często porównuję sobie nasze dwa życia- to z psem i to bez niego i oprócz tego, że to bez psa wyróżniało się znacznie dłuższym procesem wstawania z łóżka, to zdecydowanie w innych kwestiach wypadło raczej dużo bardziej blado. Fajnie mieć poczucie, że obrało się w życiu właściwą drogę i my takie poczucie właśnie mamy. Zupełnie nie odczułam, żeby posiadanie psa w czymkolwiek nas ograniczyło, wręcz przeciwnie. Od ponad dwóch lat czuję, że naprawdę żyjemy, w końcu nie tylko dla siebie, ale dla kogoś za kogo jesteśmy absolutnie odpowiedzialni.

Post oczywiście jest totalnie subiektywny i nie ma na celu namawiania do adopcji, czy kupna psa w celu poprawienia sobie jakości życia. Nie jestem też zwolennikiem mówienia komukolwiek, jak ma żyć, czy dawania rad, co powinien zrobić, żeby to życie mieć fajniejsze. U nas adopcja psa okazała się strzałem w dziesiątkę zarówno jeśli chodzi o życie z Ogim, jak i z Luną. Tacy po prostu jesteśmy i to nam pasuje. Jeśli nie bawi Cię wczesne wstawanie, czy spacery p r z y n a j m n i e j trzy razy dziennie, a do tego pokonywanie potencjalnych problemów, jakie możesz napotkać w życiu z psem spokojnie odpuść. To zawsze powinna być totalnie Twoja decyzja, a nie presja otoczenia. Tak samo ma się to do tego, czy decydując się na psa adoptujesz go, czy kupisz. Nie mam nic przeciwko kupowaniu, a nie adoptowaniu jeśli oczywiście pies jest ze sprawdzonej i prawdziwej hodowli, a kupujący ma odpowiednią wiedzę o rasie, na którą się zdecydował. Od pewnego czasu coraz częściej zastanawiamy się nad wzięciem pod opiekę kolejnego psa, jednak są to plany póki, co dość odległe, ale obie opcje bierzemy pod uwagę, ponieważ obie mają swoje dobre strony. Im więcej psa w domu tym lepiej, przekonałam się o tym kiedy ostatnio mieliśmy pod opieką psa naszego znajomego, ale zdaję sobie sprawę, że kilka dni, to nie kilka lub kilkanaście lat, więc procesy myślowe ukierunkowane na kolejnego psa choć przegrzewają się ostatnio totalnie, to będą musiały jeszcze chwilę popracować. Zwłaszcza, że spore zmiany przed nami, o których kilka razy już pisałam na fanpagu. Otoż opuszczamy rzeszowskie blokowisko i wracamy do rodzinnego Krosna zamieniając mieszkanie w bloku w środku miasta na dom z ogrodem na obrzeżach. Sami jesteśmy nieco zaniepokojeni tą, jakby nie było sporą zmianą, ale czujemy też ogromną ekscytację nowym życiem i tym, co ono może przynieść. Jako życiowi optymiści uznajemy, że to super decyzja, ale czas pokaże. Najważniejsze, że mamy świadomość, że wszystko da się ogarnąć, zwłaszcza jeśli jest się zgraną drużyną. Bo nią właśnie jesteśmy i to chyba nasza największa życiowa wygrana.

Rany! Patetycznie strasznie wyszło, ale cóż poradzić. Jakkolwiek bardzo lewą nogą bym rano nie wstała (bo ZAWSZE wstaję pierwsza 😉 ) to widok Lunki zakopanej w kołdrę zaraz obok Szymona momentalnie poprawia mi humor. Bo wiem, że jestem na właściwym miejscu, z właściwym człowiekiem i właściwym psem 🙂