Kraków jeszcze nigdy tak, jak…wczoraj :)

Dobra, pewnie narażę się sporej części czytelników, ale muszę to napisać: nigdy nie przepadałam za Krakowem. Mozna się nawet pokusić o stwierdzenie, że Krakowa raczej nie lubię. Nie wiem czemu. Jedni nie lubią Radomia, innych wkurza Warszawa, a ja z daleka staram się omijać Kraków. Jednak mam tam Przyjaciółkę Olę , więc chcąc niechcąc czasem pojawić się tam trzeba. Oczywiście nie mogę powiedzieć, że gardzę tym miastem, czy coś w tym stylu. Po prostu nie czuję się tam jakoś super dobrze. W ten weekend jednak musiałam tam być, bo okazało się że jest organizowane spotkanie z Adamem Wajrakiem, który opowiadał o swojej najnowszej książce p.t. „Wilki”.

Brodatego zostawiłam w doborowym towarzystwie Lunki i naszego wspólnego Przyjaciela- Oziego, a Olę porwałam na Spotkanie z panem Wajrakiem. O książce słuchało się cudnie, jednak wiele nie dosłyszałam, bo ze względu na sporą frekwencję musieliśmy przenieść się na zewnątrz. Udało mi się bez stania w kolejce, zupełnym przypadkiem pod kiblem zdobyć dedykację pana Wajraka i obejrzeć film „Wilcze Góry (film już nie pod kiblem).
Zastała nas tam ciemna noc, więc zawinęłyśmy się spowrotem do domu oczywiście zahaczając o coś do jedzenia. I tu Kraków zdecydowanie wygrywa wszystko (żeby nie było, że nic nie jest tam fajne 😉 ). Generalnie nie wiedziałam w co zęby włożyć. Cudowne jest to, że niezależnie od pory dnia każdy może się tam najeść fajnych rzeczy. Jako że ziemniak jest według mnie bytem idealnym i mogę go jeść pod każdą postacią, a najchętniej w postaci frytek lub tym podobnych, wybrałyśmy budkę o nazwie „Ziemniaczki na Kazimierzu”. Tam zaopatrzyłyśmy się w fantastycznie przysmażone i doprawione ćwiartki ziemniaków z intrygującym acz wyśmienitym sosem indonezyjskim i uciełyśmy sobie przemiłą pogawendkę z właścicielem budki.
Najedzone i szczęśliwe wróciłyśmy do mieszkania, by z resztą ekipy zaplanować niedzielę w Krakowie, a raczej poza nim 😉

Propozycji było sporo, jednak wygrały Dolinki Krakowskie, które dosłownie kilka dni temu polecała Amelia na swoim blogu Moje życie z Owczarkiem.
To tylko jakieś 20 kilometrów od Krakowa, jednak nie bylibyśmy sobą, gdybyśmy się nie zgubili ze 30 razy i zamiast 20 km zrobiliśmy około 50 😉
Ale nie traciliśmy dobrych humorów. Jedyne co straciliśmy to słońce, które postanowiło zajść za chmury dokładnie w momencie kiedy w końcu udało nam się zaparkować i wysiąść z samochodu. Mimo to, dolinki przywitały nas pięknymi widokami i jesiennymi kolorkami, które kocham, ubóstwiam i jestem od nich uzależniona. Pisałam już, że kocham jesień?

Była to niedziela, więc niestety trafiliśmy na sporo spacerowiczów, w dużej części również z psami:

Mimo to spacer uznajemy za udany i bardzo przyjemny, Lunka tez poleca jak najbardziej. Zwłaszcza, że na samym końcu naszym oczom ukazała się sporych rozmiarów polanka, na której można było pobiegać za patykiem. Trasa w żaden sposób nie jest męcząca, my mieliśmy tylko lekko utrudnione zadanie bo w nocy najprawdopodobniej padało, więc liście i kamyki pod nogami tworzyły dosyć śliską nawierzchnię, jednak udało się i nikt tyłka sobie nie obił.

Jako, że w niedzielę obchodziliśmy też Dzień Kundelka, który jest szczególnie bliski mojemu serduchu, nie mogliśmy nie odwiedzić pomnika psa Dżoka (najwierniejszego z wiernych kundelków, jesli ktoś nie zna, musi koniecznie nadrobić zaległości). Szczerze miałam wielkie obawy co do tej części wycieczki, gdyż Luna nie przepada za zatłoczonymi miejscami, a niestety pomnik znajduje się praktycznie w centrum miasta, więc uniknięcie tłumów było niemożliwe. Postanowiliśmy jednak zaryzykować spacer nad Wisłę. I tu normalnie totalny szok. Luna nic sobie nie robiła z tłumów, dziarsko szła przed siebie merdając ogonkiem, co rusz racząc się ciasteczkiem, które dostawała ode mnie w nagrodę za tak cudowne zachowanie. Nawet nie wiecie, jak mi się morda cieszyła widząc młodą tak wyluzowaną i zadowoloną. No duma, duma, duma nas rozpierała. Poczyniliśmy pamiątkowe zdjęcia przy pomniku…

…i po dłuuugim dniu wróciliśmy do mieszkania, chwilę odpocząć i obrać powrotny kierunek- Rzeszów, gdyż poniedziałek zbliżał się wielgachnymi krokami.

Ten weekend był naprawdę magiczny. Zobaczyliśmy się z naszymi Przyjaciółmi, spędziliśmy super czas w Dolinkach Krakowskich i kolejny raz mogliśmy oglądać pełnię szczęścia na pysku naszego psa. I wiecie co? Chyba nawet trochę przekonałam się do Krakowa 😉 Czy można chcieć więcej?

A jak Wasz weekend i Dzień Kundelka? Obchodziliście jakoś szczególnie? Jestem bardzo ciekawa 🙂